استفاده از نانوذرات سيسپلاتين در درمان سرطان
محققان آمريکايي روش جديدي ابداع کردهاند که امکان استفاده از دُز بالاتري از يک داروي قوي ضدسرطان را به پزشکها ميدهد. اين دارو علاوه بر از بين بردن تومورهاي سرطاني، براي کليههاي بيمار نيز سمي است و در نتيجه دُز مجاز استفاده از آن محدود است.
سنگوپتا استاديار پزشکي و علوم و فناوري زيستي در هاروارد ميگويد اين تحقيق که بر روي حيوانات صورت گرفته است، از ترکيبي از شيمي و فناوري نانو براي رساندن اتمهاي سمي پلاتين به تومورها و در عينحال جلوگيري از تجمع آنها در کليههاي بيمار بهره ميبرد.
سنگوپتا حدود سه سال روي سيسپلاتين کار کرده است که اولين داروي مورد استفاده در شيميدرماني است. او ميگويد اين دارو مزاياي زيادي دارد، ارزان است و روي بيشتر سرطانها موثر است، اما سميت آن کاربردش را محدود کرده است.
با وجود تلاشهاي صورت گرفته، اين دارو تاکنون توسعه بيشتري نيافته است. دو داروي ديگر مبتني بر پلاتين نيز در بازار وجود دارند؛ اين داروها اثر سميت کمتري روي کليهها دارند، اما اثر درماني آنها نيز ضعيفتر است.
کليد اصلي تأثير سيسپلاتين آساني رهايش پلاتين از آن است که متأسفانه همين عامل باعث اثر منفي روي کليهها ميشود. توليدکنندگان دو داروي ديگر اين رهايش را سختتر کرده و با اين روش ميزان سميت آنها و از سوي ديگر ميزان تأثير دارو را کاهش دادهاند. اما سنگوپتا از راهکار ديگري بهره برده است. با دانستن اين مطلب که ذرات بزرگتر از 5 نانومتر توسط کليه جذب نمي شوند، او ابرذرات سيسپلاتين را توسعه داده است.
وي و گروهش با درک ويژگيهاي شيميايي مولکول سيسپلاتين و قوانين حاکم بر پيچخوردن مولکول، پليمري طراحي کردهاند که همانند رشته يک تسبيح، به مولکولهاي سيسپلاتين متصل ميشود. با به نخ کشيدن تعداد کافي از سيسپلاتين، کل مولکول پيچ خورده به شکل ذرهاي با اندازه 100 نانومتر درميآيد که توسط کليه جذب نميشود.
اين ذرات به دليل وجود رگهاي خوني تراوا در اطراف تومورهاي سرطاني ميتوانند وارد تومورها شوند. پس از وارد شدن بهدرون تومورها، اسيديته بالا در اين قسمت موجب ميشود اين ساختار بزرگ باز شده و محتواي سمي خود را درون تومور آزاد کند.
پژوهشگران نشان دادهاند که اين دارو در درمان سرطان ريه و سينه موثر است.
جزئيات اين تحقيق در Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شده است.
سنگوپتا استاديار پزشکي و علوم و فناوري زيستي در هاروارد ميگويد اين تحقيق که بر روي حيوانات صورت گرفته است، از ترکيبي از شيمي و فناوري نانو براي رساندن اتمهاي سمي پلاتين به تومورها و در عينحال جلوگيري از تجمع آنها در کليههاي بيمار بهره ميبرد.
سنگوپتا حدود سه سال روي سيسپلاتين کار کرده است که اولين داروي مورد استفاده در شيميدرماني است. او ميگويد اين دارو مزاياي زيادي دارد، ارزان است و روي بيشتر سرطانها موثر است، اما سميت آن کاربردش را محدود کرده است.
با وجود تلاشهاي صورت گرفته، اين دارو تاکنون توسعه بيشتري نيافته است. دو داروي ديگر مبتني بر پلاتين نيز در بازار وجود دارند؛ اين داروها اثر سميت کمتري روي کليهها دارند، اما اثر درماني آنها نيز ضعيفتر است.
کليد اصلي تأثير سيسپلاتين آساني رهايش پلاتين از آن است که متأسفانه همين عامل باعث اثر منفي روي کليهها ميشود. توليدکنندگان دو داروي ديگر اين رهايش را سختتر کرده و با اين روش ميزان سميت آنها و از سوي ديگر ميزان تأثير دارو را کاهش دادهاند. اما سنگوپتا از راهکار ديگري بهره برده است. با دانستن اين مطلب که ذرات بزرگتر از 5 نانومتر توسط کليه جذب نمي شوند، او ابرذرات سيسپلاتين را توسعه داده است.
وي و گروهش با درک ويژگيهاي شيميايي مولکول سيسپلاتين و قوانين حاکم بر پيچخوردن مولکول، پليمري طراحي کردهاند که همانند رشته يک تسبيح، به مولکولهاي سيسپلاتين متصل ميشود. با به نخ کشيدن تعداد کافي از سيسپلاتين، کل مولکول پيچ خورده به شکل ذرهاي با اندازه 100 نانومتر درميآيد که توسط کليه جذب نميشود.
اين ذرات به دليل وجود رگهاي خوني تراوا در اطراف تومورهاي سرطاني ميتوانند وارد تومورها شوند. پس از وارد شدن بهدرون تومورها، اسيديته بالا در اين قسمت موجب ميشود اين ساختار بزرگ باز شده و محتواي سمي خود را درون تومور آزاد کند.
پژوهشگران نشان دادهاند که اين دارو در درمان سرطان ريه و سينه موثر است.
جزئيات اين تحقيق در Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شده است.
+ نوشته شده در چهارشنبه هفدهم شهریور ۱۳۸۹ ساعت توسط بجانی
|
